Over Harm en zijn hobby

Hoe gaat het leven. Op 14 jarige leeftijd was ik erachter. Ik wilde boer worden. Maar mijn vader, kalvermester, wilde dat ik ging studeren; “kom op jongen, ik wil niet dat je zo eindigt als ik”. Ik heb vaak aan die woorden moeten denken. Vooral in de ontwikkelingslanden, waar vele adviseurs wegliepen met die kleine boertjes, met een paar koetjes wat kippen en een varken. Zelf hoopten die boertjes dat hun kinderen konden studeren en niet zo zouden eindigen als zij zelf. Maar ook in Nederland, waar de voedselproducenten worden verguisd. Ik ben zelf ook een tijdje biologisch pluimveehouder geweest. Een kleine producent die ervaring opdeed met streekproducten en lokale verkoop. Ik werd al gauw knuffelboer, en ontdekte dat er in Nederland ook werk was voor ‘project’boeren. Ik moest daar dus ook voor kiezen (www.ringadvies.nl), want papier verdient veel beter dan eieren. Nu zit ik dus op de rand van mijn pensioen, en kan ik eindelijk mijn hobby uit gaan oefenen zonder bezorgd te zijn over een inkomen. Ik moet er alleen voor oppassen dat ik er niet te veel bij in schiet. Dat doe ik in Nicaragua. Op een perceel van ongeveer 70 hectare, waarvan de helft niet bewerkbaar, ben ik wat bezig met koffie, hout en andere zaken. Op deze blog wil ik verslag doen van ervaringen die ik meemaak maar ook de draak steken met de landbouw hysterie die op dit moment in Nederland woedt. Voor hoe het ons hier in het normale leven vergaat, daarvoor verwijs ik de lezer naar de blog van mijn “levensmaat”. http://www.wilmaopdeverborgenboerderij.nl/ Die kan dat veel mooier vertellen dan ik.